Όχι άλλο χρέος! Θεσμοθέτηση διαδικασιών δανεισμού και αποπληρωμής

Αναρτήθηκε την 13-06-2014
Όχι άλλο χρέος! Θεσμοθέτηση διαδικασιών δανεισμού και αποπληρωμής

Το Δημόσιο Χρέος

Η οικονομική ιστορία της Ελλάδας, είναι η ιστορία των δανείων της. Και η σχέση της χώρας με τα δάνεια, συνιστούσε πάντα μία σχέση παθολογικής εξάρτησης. Επί 190 χρόνια, οι πολιτικοί θεωρούν τα δάνεια σαν κάτι το φυσιολογικό. Η χώρα ζει απ' αυτά, τα προγραμματίζει και τα περιμένει. Ο δανεισμός παραμένει, ακόμη και σήμερα, “πόρος τακτικός και αναπόφευκτος”.

Το γεγονός ότι, αυτή η εμπλοκή της χώρας με τα δάνεια, επί 190 χρόνια της στερεί τη δυνατότητα άσκησης μίας ανεξάρτητης πολιτικής, δείχνει να θεωρείται ως κάτι φυσιολογικό και δεν ενοχλεί κανέναν.
Από την άλλη πλευρά, το τραγικό είναι ότι τελικά, η Ελλάδα σε τίποτα δεν ωφελείται από την πρακτική του δανεισμού. Παγιδευμένη μέσα στη δίνη του διαρκούς δανεισμού και στους μηχανισμούς των “αγορών”, μέσα στα χρόνια, η χώρα καταλήγει να πληρώνει σε τόκους (και άλλες δαπάνες), πολύ περισσότερα απ' όσα δανείζεται (αυτό έχει αποδειχθεί από πολλές μελέτες). Και το παράδοξο είναι ότι τελικά, πάντα παραμένει καταχρεωμένη και πάντα στο χείλος της χρεοκοπίας.

Οι πολιτικοί αρέσκονται να ξοδεύουν. Και να ξοδεύουν περισσότερα απ' ότι μπορούν. Αυτό τους κάνει δημοφιλείς. Τους επανεκλέγει. Και βέβαια, καθώς η αποπληρωμή των δανείων μετατίθεται διαρκώς για το απώτερο μέλλον, κανέναν δεν ενδιαφέρει το πώς θα αποπληρωθούν. Όταν θα έρθει εκείνη η δύσκολη στιγμή, αυτοί δε θα βρίσκονται πια στην εξουσία.
Αυτονόητο είναι ότι οι πολιτικοί δεν αρέσκονται να επιβάλλουν φόρους. Αυτό έχει πολιτικό κόστος. Πολιτικό κόστος επίσης υπάρχει όταν τιμωρείς αυτούς που φοροδιαφεύγουν προκλητικά, ή αυτούς που νέμονται τα δημόσια έσοδα ή την περιουσία του Κράτους.

Η χώρα διοικείται ανεύθυνα! Είναι ανεύθυνο να δανείζεσαι χωρίς να κάνεις πρόβλεψη για το πώς θα αποπληρώσεις αυτά που χρωστάς. Είναι ανεύθυνο να ξοδεύεις διαρκώς περισσότερα απ' αυτά που μπορείς να βγάλεις. Είναι ανεύθυνο να είσαι διαρκώς με τη θηλιά στο λαιμό και να καταλήγεις να υποκύπτεις σε κάθε εκβιασμό και σε κάθε περιορισμό της εθνικής σου ανεξαρτησίας.

Η Ελλάδα θα πρέπει να ξεφύγει απ' αυτή την κατάρα του χρέους. Μπορεί να ξεφύγει. Χρειάζεται πολιτική βούληση και σοβαρότητα στη διαχείριση των οικονομικών. Κυρίως όμως χρειάζεται διάθεση να παλέψουμε με συμφέροντα και εξαρτήσεις, διάθεση να βάλουμε το καλό της κοινωνίας και της πατρίδας πάνω από το (κοντόφθαλμο) πολιτικό συμφέρον.

Η αλλαγή στην πορεία της χώρας, δε μπορεί να γίνει απ' αυτούς που διέλυσαν τους Θεσμούς της και την καταχρέωσαν. Αυτό αποδεικνύεται πλέον καθημερινά. Εμείς οι πολίτες, εμείς οι “Έλληνες Φορολογούμενοι” θα πρέπει να τους σταματήσουμε. Και θα πρέπει να επιβάλλουμε απλούς κανόνες λογικής στη διαχείριση του δημοσίου χρέους.



Η διαχείριση του Δημοσίου Χρέους

Στις αρχές Απριλίου του 2014 η Ελλάδα ξαναβγήκε στις αγορές! Κάτι που η Κυβέρνηση το παρουσίασε σαν εξαιρετική επιτυχία και ως απόδειξη για το ότι η οικονομία της χώρας έχει ανακάμψει τόσο, ώστε οι ξένοι δανειστές να την εμπιστεύονται και να της ξαναδανείζουν χρήματα!

Δε θα ασχοληθούμε με την αλήθεια ή όχι αυτής της κυβερνητικής προπαγάνδας. Άλλωστε, τις απαντήσεις για την οικονομική πορεία της Ελλάδας και τη θέση της κοινωνίας τις δίνει η ίδια η καθημερινότητα. Θα ασχοληθούμε όμως με τα πρακτικά στοιχεία αυτής της πράξης. Για να δούμε το πόσο επικίνδυνα λειτουργεί σήμερα το σύστημα του δανεισμού της χώρας μας.

Πέρα από τα μεγάλα λόγια και τις φανφάρες, να δούμε τί πραγματικά έγινε στην ουσία; Το πρωί της 11ης Μαΐου, ο κ. Στουρνάρας, σε συνεργασία με τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, βγήκε στις αγορές, για να δανεισθεί στο όνομα της Ελλάδας, το ποσό των 2,5 δισ. ευρώ. Επειδή διαπίστωσε ότι υπήρχε μεγάλη προσφορά, αιφνιδίως, αποφάσισε τελικά να δανειστεί 3,0 δισ. ευρώ. Και όλα αυτά, τα χρέωσε στην πιστωτική κάρτα ΟΛΩΝ ΜΑΣ! Και το ποσό αυτό φορτώθηκε στο δημόσιο χρέος, το οποίο ΕΜΕΙΣ θα κληθούμε να πληρώσουμε!

Δηλαδή, ο κ. Στουρνάρας, χωρίς κάποια έγκριση της Βουλής, δανείστηκε ένα ποσό στο όνομά μας, χωρίς να μας έχει πει τί θα το κάνει και -κυρίως- το πώς θα το αποπληρώσει σε πέντε χρόνια που το δάνειο αυτό θα λήξει και θα καταστεί απαιτητό.
Είναι αυτό λογικό; Είναι δυνατόν ένας διοικητής ενός κρατικού Οργανισμού, ένας Υπουργός, ή ακόμη και μία Κυβέρνηση, να δανείζεται ότι θέλει, όποτε θέλει, χωρίς κανέναν σχεδιασμό, χωρίς κάποια ενημέρωση ή κάποια έγκριση από τη Βουλή; Χωρίς κανόνες για το πώς θα διαχειριστεί τα χρήματα του δανείου, ή το πώς θα τα αποπληρώσει; Είναι δυνατό να υποθηκεύεται η χώρα και το μέλλον των κατοίκων της χωρίς κάποια θεσμική διαδικασία;

Το τραγικό όμως είναι πως, έτσι γινόταν πάντα! Σε αντίθεση με τις πρακτικές δανεισμού που ακολουθούνταν στη χώρα πριν από τον πόλεμο, κατά τις τελευταίες δεκαετίες δεν υπάρχει κανένας θεσμικός έλεγχος στο δημόσιο δανεισμό. Ο κάθε υπουργός δανείζεται -στο όνομα ΟΛΩΝ μας- όποιο ποσό θέλει, όποτε θέλει, χωρίς να δίνει λογαριασμό για το τί θα κάνει αυτά τα χρήματα, ή το πώς θα τα αποπληρώσει.

Εμείς που ιδρύσαμε το κίνημα πολιτών “Έλληνες Φορολογούμενοι” έχουμε ένα πολύ καλό επιστημονικό υπόβαθρο στο θέμα του δημοσίου χρέους και γνωρίζουμε σε βάθος το ζήτημα. Θα καταθέσουμε τις προτάσεις μας για τη ρύθμιση του συσσωρευμένου χρέους και θα αναλάβουμε διάφορες πρωτοβουλίες τόσο για τη διαφώτιση της κοινωνίας, όσο και για την διεκδίκηση λύσεων. Όμως, θέτουμε σαν έναν από τους κύριους σκοπούς του κινήματός μας τη θεσμοθέτηση των διαδικασιών δανεισμού της χώρας, μέσα στο ίδιο το Σύνταγμα.

Θα προωθήσουμε -και θα προσπαθήσουμε να γίνει αποδεκτό από την κοινωνία- το απολύτως αυτονόητο:
Κάθε ομολογιακή έκδοση του Δημοσίου, ή κάθε τύπου δανειακή σύμβαση, θα πρέπει να έχει τη ρητή έγκριση της Βουλής.
Κάθε φορά που ο Υπουργός Οικονομικών καταθέτει στη Βουλή σχέδιο νόμου το οποίο θα αφορά σε επικείμενο δανεισμό, θα πρέπει να συνοδεύεται από αναλυτικά στοιχεία για τη χρήση του δανείου. Αλλά και τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούν η Βουλή και οι πολίτες (ναι, οι πολίτες, αφού αυτοί είναι που χρεώνονται) να ελέγχουν τη χρήση των χρημάτων που δανείστηκε το Κράτος.
Στο σχέδιο νόμου, θα πρέπει να γίνεται ανάλυση του τρόπου αποπληρωμής του δανείου. Τί ποσό θα εξοικονομείται και θα αποταμιεύεται κάθε χρόνο για την αποπληρωμή και από που θα προέρχεται. Εάν κάποιο χρόνο δεν επαληθευτούν οι προβλέψεις για την εξοικονόμιση του ποσού για την αποπληρωμή, θα πρέπει να προβλέπεται ένας αυτόματος τρόπος εξοικονόμισης του ποσού αυτού από κάποια άλλη πηγή.

Μόνον έτσι θα διασφαλισθεί η διαφάνεια στη χρήση των δανείων, αλλά και θα είναι δυνατός ο έλεγχος, τόσον από τη Βουλή, όσο και από την κοινωνία. Και, ακόμη πιο σημαντικό, μόνον έτσι θα διασφαλισθεί η αποπληρωμή τους και θα σταματήσει η πρακτική της μετάθεσης του βάρους στις επόμενες κυβερνήσεις και -κυρίως- στις επόμενες γενιές.